Bloggen? Ik? Nee joh!

Bloggen…het klonk mij altijd als iets heel hips in de oren. Mensen die op internet hun ziel en zaligheid delen en daar nog publiek mee trekken ook. Noem me een ouwe doos, maar ik had er niet zoveel mee. Met schrijven daarentegen heel veel. Ooit zat ik een blauwe maandag op de School voor Journalistiek in Tilburg. Een jaar lang proefde ik aan het nieuwsjagen, het altijd alert zijn op interessante onderwerpen voor publicatie, het schrijven, het spelen met taal.

Taal en schrijven zijn sowieso altijd belangrijk geweest in mijn leven. Als dochter van een leraar Nederlands is het niet zo gek dat wij vroeger doodgegooid werden met de boekencollectie van papa. Om over het continue corrigeren van elkaar maar niet te spreken. Tot op de dag van vandaag kan ik een ferme “me!” niet onderdrukken als ik iemand hoor zeggen “ik heb vandaag een boterham met kaas bij”. Enfin, taal was zeg maar echt ons ding.


Na mijn studie ging ik aan het werk en maakte ik van schrijven min of meer mijn beroep. Wetten en regelgeving vertaalde ik naar begrijpelijke stukken waar de verpleegkundigen en artsen mee aan de slag konden. Klinkt saai, is het niet, althans toen niet. Maar na jaren werken in dezelfde functie begon het te kriebelen en maakte ik de overstap naar de functie van manager in de ouderenzorg. Niet meer schrijven maar mensen aansturen, in beweging brengen en aanzetten tot verandering. Superleuk, maar enorm intensief als je thuis twee kleine kinderen hebt die ook het nodige management nodig hebben. Een nieuwe overstap volgde en sinds 2 jaar werk ik als calamiteitenonderzoeker in een ziekenhuis. Ook in deze functie schrijf ik veel, heel veel zelfs. Zoveel achter elkaar, dat mijn schouders en rug protesteren na een dag werken. Zoveel, dat ik de patiënt, waar we het allemaal voor doen, soms uit het oog verlies. De patiënt, de mens, waar ik zoveel mee heb, zoveel voor wil betekenen.

Is het dat gemis aan écht oprecht menselijk contact en het kunnen helpen van de ander, dat er voor zorgt dat mijn lijf en hoofd protesteren? Ik ga het ontdekken. Schrijven doe ik graag, heel graag zelfs. Maar misschien moet ik de focus eens verleggen. Schrijven weer gaan zien als een manier om me te uiten, mensen te verbinden of te inspireren misschien wel.

Misschien moet ik eens gaan schrijven over zaken die me bezighouden, waarvan ik boos, verdrietig of juist blij wordt.

Bloggen dus. Ik. Wie had dat gedacht. Ik zie het als een manier om te onderzoeken wat me bezighoudt, waar ik energie van krijg en waarvan juist niet.

Of het schrijven me dat gaat brengen? Ik heb geen idee. We gaan het zien. Dit jaar is voor mij een jaar van keihard op mijn bek gaan en weer opkrabbelen, grote angsten en belemmerende overtuigingen loslaten en met mijn kin omhoog op zoek gaan naar nieuwe dingen die mij energie geven. Dat betekent dus ook dat ik soms in het diepe moet springen. Bij dezen. Ik hoop dat het een sprong wordt die me veel gaat opleveren 😉

Deel deze post via:

Share on whatsapp
WhatsApp
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

18 − 1 =