Ik werk als tekstschrijver. Heb ik daar een opleiding voor gevolgd? Nee. En dat vind ik soms best ingewikkeld, vooral als ik in een omgeving ben met mensen die Nederlands hebben gestudeerd, de opleiding Journalistiek hebben afgemaakt of communicatiewetenschapper zijn.
Tijdens mijn workation naar Frankrijk in september, had ik een gesprek hierover met Antje Veld. Zij is zo iemand met alle papieren én ervaring die je je maar kunt wensen op het gebied van schrijven en communicatie. Ze gaf me op mijn donder. “Zo’n papiertje, dat zegt echt niet alles. Kijk eens hoe jij schrijft, jij ‘voelt’ de zorg, jij bent een vat vol ervaring en dat lees je terug in je teksten”, aldus Antje.
Papiertjes genoeg
Ik studeerde twee jaar logopedie, moest stoppen vanwege stemklachten en stapte over naar journalistiek. Dat was niet mijn ding en dus werd het gezondheidswetenschappen. Tijdens mijn bachelor Beleid & Management in de zorg, volgde ik een avondopleiding wiskunde en haalde ik ook mijn propedeuse rechten. Na het behalen van mijn master Zorgwetenschappen volgde een specialisatie gezondheidsrecht aan de universiteit van Utrecht. Papiertjes genoeg dus en heel veel uren achter de computer om stukken te schrijven, maar toen ik na jaren studie ging werken in de ouderenzorg, begon het leren pas echt.
Als 27-jarige werkte ik als cliëntvertrouwenspersoon in een verpleeghuis. Urenlang sprak ik met bewoners en hun families. Over dingen die goed gingen, maar meer nog over de dingen die niet naar tevredenheid verliepen. Ik had gesprekken over eenzaamheid, pestgedag, over bang zijn voor de dood, de impact van ziekte. Ik luisterde, troostte, gaf advies en soms was ik gewoon stil en was een knuffel voldoende.
De functie kreeg er een dimensie bij: ook klachten werden op mijn bordje gelegd. Het werk verharde, ik had vaker moeilijke gesprekken omdat een officiële klacht toch wat meer gewicht aan de zaak gaf. Maar ook in deze functie leerde ik ongelofelijk veel. De jaren erna werkte ik als beleids- en kwaliteitsadviseur en maakte ik vooral ook heel veel uren op het toetsenbord en schreef ik protocollen, beleidsnota’s en inspectierapporten.
Continu schakelen
Op mijn 31e, ik was net moeder geworden van ons oudste kind, kreeg ik de vraag of ik een verpleeghuis wilde opzetten. Er werd een nieuwe locatie geopend voor 120 psychogeriatrische cliënten op een plek waar op dat moment nog huurders woonden via een woningbouwvereniging. Ik kreeg een team van rond de 55 mensen onder mijn hoede. Van schoonmakers, gastvrouwen en verzorgenden, tot verpleegkundigen en specialisten ouderengeneeskunde; allemaal zaten ze in ‘mijn’ team. Wat volgende was een roerige periode waarin communicatie een hoofdrol speelde. Communicatie naar zowel de oude huurders als de nieuwe bewoners, hun familie én het team dat op de locatie ging werken. Er werd verbouwd, gepraat, geklaagd, gezorgd en uiteindelijk stond er een solide locatie.
Ik geloof niet dat ik zoveel geleerd heb als in die 2 jaar dat ik mijn eigen winkel runde. Want zo voelde het. Ik was 24/7 verantwoordelijk voor al die zorgbehoevende mensen en alle medewerkers. Na een tijdje was de koek ook op, ik had alles gegeven en het was tijd voor wat anders. Maar mán wat was dit een leerzame tijd! Ik ben altijd een “mensen-mens” geweest (ja, ik kots ook van die term 😉) en wist van mezelf dat ik bepaalde voelsprieten heb, maar in deze periode als locatiemanager heb ik echt aan den lijve ondervonden hoe belangrijk het is om af te stemmen op de persoon die voor je zit.
Ik schakelde continu, van de bewoner met dementie die een bepaalde benadering nodig had, naar de boze familieleden die klaagden over de verdwenen was en de verpleegkundige die baalde dat de voorraad incontinentiemateriaal niet was aangevuld. Om vervolgens door te lopen naar de vergaderzaal waar ik een vergadering had met de artsen en raad van bestuur.
Na een mooie periode in de ouderenzorg stapte ik over naar de ziekenhuiswereld. Een andere wereld, waarin ik nog meer leerde, waarover in een volgend blog meer.
Niet slim
Even terug naar Frankrijk en mijn gesprek met Antje. Nee, ik heb geen papieren van een opleiding Communicatie of Nederlands. Maar maakt me dat een mindere tekstschrijver? Nee. Zeker niet. Want ik heb naast uren schrijven tijdens opleiding en werk, een rugzak vol ervaring in communicatie binnen de zorg. Ik ken de mensen, de gebruiken, spreek de taal, voel aan wat nodig is en weet om te gaan met al die verschillende lagen die de wereld van zorg en welzijn kent. Ik realiseer me misschien ook te weinig dat wat voor mij vanzelfsprekend is, voor anderen helemaal nieuw is.
Vind ik het lastig om hardop uit te spreken wat ik ‘allemaal wel niet aan ervaring heb’? Ja. En misschien is het helemaal niet slim om dat toe te geven op een platform als dit, maar toch doe ik het. Omdat ik inmiddels uit ervaring ook weet dat open en eerlijk communiceren in begrijpelijke taal ongelofelijk belangrijk is. Altijd en overal, maar zeker in de zorg.
Ken jij een zorgorganisatie die mijn rugzak vol ervaring kan gebruiken? Waarvoor ik teksten kan schrijven of waar ik kan meedenken over de aanpak op het gebied van communicatie? Ik hoor het graag!
